Al bijna twee maanden is het na de bloedtest die uitwees dat ik actieve antistoffen heb tegen de Borrelia bacterie. Twee maanden waarin ik zo veel ervaren en doorgemaakt heb, wat ik op een gemiddelde reis naar Bali ofzo niet zou kunnen evenaren.
Elke dag dacht ik: ik zou dit op moeten schrijven. De woorden buitelden door mijn hoofd. Ik zag de blog al voor me. Hoe handig zou dat zijn! Wat zou het schelen in aantallen berichten die ik moest beantwoorden, die op me stonden te wachten. Iedereen wilde ik op de hoogte houden, want ze waren allemaal zo lief om te informeren hoe het ging. Maar pfff, wat was ik moe en zitten was een hel, dus laptoptijd werd opgesnoept door eet-drinktijd, wat ook een zittende activiteit is. Voor de rest stond ik, schuifelde ik, lag ik en hing-zat ik en wisselde ik vooral veel van dit alles. De rust was ver te zoeken. Van boeken lezen kwam hierdoor bijvoorbeeld ook niets en slaap was iets wat ik me herinnerde uit een vorig leven.
Een vorig leven, dat leven waarin al zo veel gebeurd was afgelopen jaren, dit jaar..... Een vorig leven waarin ik doorgezet had, doorgegaan was, sterk gebleven was en geslikt had. Een vorig leven waarin ik weer doorging na alles wat er gebeurd was: volledig bewust van de rouw en de weg die ik hierin nog te gaan had, gemixt met een groot gevoel van vrijheid en dankbaarheid en zin in de rest van mijn leven. Wat ineens abrupt tot stilstand kwam.
Vandaag, vandaag start ik de blog, want vandaag voel ik me iets beter. Vandaag mogen de woorden eruit komen, die in mijn hoofd rond bleven buitelen. Hoe heerlijk is het als ze vastgelegd mogen worden. Mijn hoofd kan ze loslaten en jij kunt dit lezen. Als je wilt. Vooral alleen als je wilt. Ik ben lang van stof, ik hou van details en ik schuw emoties en spiritualiteit niet. Be warned and feel welcome.
Abonneer je als je wilt. Er komt meer.
Elke dag dacht ik: ik zou dit op moeten schrijven. De woorden buitelden door mijn hoofd. Ik zag de blog al voor me. Hoe handig zou dat zijn! Wat zou het schelen in aantallen berichten die ik moest beantwoorden, die op me stonden te wachten. Iedereen wilde ik op de hoogte houden, want ze waren allemaal zo lief om te informeren hoe het ging. Maar pfff, wat was ik moe en zitten was een hel, dus laptoptijd werd opgesnoept door eet-drinktijd, wat ook een zittende activiteit is. Voor de rest stond ik, schuifelde ik, lag ik en hing-zat ik en wisselde ik vooral veel van dit alles. De rust was ver te zoeken. Van boeken lezen kwam hierdoor bijvoorbeeld ook niets en slaap was iets wat ik me herinnerde uit een vorig leven.
Een vorig leven, dat leven waarin al zo veel gebeurd was afgelopen jaren, dit jaar..... Een vorig leven waarin ik doorgezet had, doorgegaan was, sterk gebleven was en geslikt had. Een vorig leven waarin ik weer doorging na alles wat er gebeurd was: volledig bewust van de rouw en de weg die ik hierin nog te gaan had, gemixt met een groot gevoel van vrijheid en dankbaarheid en zin in de rest van mijn leven. Wat ineens abrupt tot stilstand kwam.
Vandaag, vandaag start ik de blog, want vandaag voel ik me iets beter. Vandaag mogen de woorden eruit komen, die in mijn hoofd rond bleven buitelen. Hoe heerlijk is het als ze vastgelegd mogen worden. Mijn hoofd kan ze loslaten en jij kunt dit lezen. Als je wilt. Vooral alleen als je wilt. Ik ben lang van stof, ik hou van details en ik schuw emoties en spiritualiteit niet. Be warned and feel welcome.
Abonneer je als je wilt. Er komt meer.
Reacties
Een reactie posten