Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe het 'begon' (post FB 25 juli 2019)

Neergesabeld.
Veel gezorgd. Veel zorgen gehad. Veel het gevoel gehad dat wat ik deed nooit genoeg was. (Veel) afscheid moeten nemen. Blijven rennen, want ik wilde dat huis opruimen, leeg, verhuizen. Er komt echter geen einde aan. Nog 'even' een relatie definitief afgesloten tussendoor... En ik wilde masseren, veel masseren, want nu kon het weer!
Gevoelens van radeloosheid, wanhoop, vrijheid, alleen zijn, enthousiasme, zorgvuldigheid, kracht, gigantisch verdriet, steeds dichterbij mezelf komen, adem.
Ik dacht dus echt dat het heel goed met me ging, dat ik wel gewoon door kon gaan. Al te lang 'stilgestaan', bergen energie, dus hoefde ik niet zo nodig te stoppen. Grootse plannen voor deze zomer, zo'n ontzettende zin in: masseren in Frankrijk, doorrijden naar Zwitserland om dat heerlijke plekje op de berg weer te bezoeken. Vrijheid proeven. Roadtrips in mijn uppie. Op avontuur. Zomer.
En toen... zei mijn rug 'ho'.
Al ruim 2 weken bepaalt mijn rug nu waar we zijn, waar we gaan, hoe we ons voelen, hoe we de toekomst zien en dat ik dus gewoon nergens heenga deze zomer. En ik zit/ lig/ sta/ loop erbij en kijk ernaar.
Practice what you preach: rustig aan, ok, ok, wat afspraken afgezegd.
Maar nee, de rug wilde meer: ALLES AFGEZEGD tot half augustus. Daar zit/ lig/ sta/ loop ik dan..... THUIS.
Terwijl de rest van Nederland vakantie viert, verliefd wordt, danst, wandelt, zijn eigen huishouden en boodschappen kan doen.... wissel ik liggen af met staan, lopen en soms zitten, probeer ik uit van welke pijnstiller ik het minst misselijk word, wissel ik buiten af met binnen en ik probeer me te concentreren op een boek. Vandaag, op de dag dat het in Nederland voor het eerst warmer werd dan 40 graden, heb ik een recordwandeling gemaakt: om het hele huizenblok heen. Hoera!
Zucht... het gevoel terug bij af te zijn, machteloosheid, afhankelijkheid, woede, controledrang, vertrouwen in mijn lijf (en daarmee mijn toekomst) beetje kwijt. Ik kreeg het de afgelopen dagen niet omschreven. Mijn lijf was te onvoorspelbaar, de pijnscheuten maken me bang en extreem voorzichtig, totaal verkrampt.
Wat voor goeds brengt dit hele gebeuren me?
- ik leer extreem goed mijn grenzen te voelen én aan te geven;
- ik waardeer mijn lijf nog meer om zijn ultra-supersonische kwaliteiten;
- ik neem mijn gezonde lijf nooit meer voor vanzelfsprekend;
- ik geniet nog meer van kleine dingen, dingen die wél goed gaan, ik vier succesjes;
- ik begrijp beter waarom mijn moeder het zo moeilijk vond om om hulp te vragen, vooral als je je beroerd voelt;
- ik leer dat ik durf te vragen, dat ik kan uitreiken en dat er nog steeds van me gehouden wordt, ook al voel ik me soms f*cking alleen op de wereld.
- ik mag thuiskomen, thuiskomen in dit huis, thuiskomen bij mezelf, thuiskomen in mijn verdriet en vreugde en alles wat er is;
- vandaag gaat het een beetje beter dan gisteren. En morgen is morgen.
- en ik leer dat als de basis onder je weggeslagen is, je mag rusten.
(en ik begrijp dat dit relatief is en dat er veel ergere zaken gebeuren, maar het helpt me dit te kunnen delen, er woorden aan te geven)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Toen de diagnose Lyme gesteld werd (post FB 18 augustus 2019)

LYME Ik vertrouwde het voor geen meter, die pijn die zich steeds maar verplaatste en erger werd en weer minder en weer meer. Ik vond het ook raar en naar dat ik me steeds grieperiger ging voelen. En daarnaast verloor ik te veel haar, te veel eetlust en te veel kilo's. En waren we 5 weken verder. Een bloedtest dus, met de waarschuwing dat Lyme lastig aangetoond kan worden. Twee dagen later de huisarts weer aan de telefoon: positief getest op acute Lyme. Verwarring in mijn hoofd, want inmiddels stiekem al een hoop gelezen over Lyme en er zijn nogal tegenstrijdige ideeën over hoe je deze bacterie aan moet vliegen. Feit is dat de reguliere geneeskunde niets anders kan en weet dan een richtlijn van het RIVM uit 2013 (!?) die 2 weken antibiotica voorschrijft. Nou, daar ben je er dus niet mee, kort gezegd. Sommige mensen worden daar zelfs zieker van. En dan heb je nog het alternatieve circuit: kruiden, voeding aanpassen, leefstijl aanpassen en symbolisch aan de slag met deze ziekte. ...

Mijn hoofd is een puree

De woorden buitelen nog steeds in mijn hoofd, ze willen er uit, maar de energie en de concentratie missen. De woorden stapelen zich op en verzorgen nare verstoppingen, maar ook soms opeens mooie zinnen..... als ik wandel, als ik onder de douche sta, maar niet als ik aan de laptop zit. Zitten is überhaupt een ramp, kun je je voorstellen? Nee, dat kunnen weinig mensen zich voorstellen. Misschien dat ik in een ander blog vertel over alle soorten pijnen en soorten vermoeidheden, maar nu even niet. Nu even een doorstart voor de blog, want ik voel dat het me zo veel kan brengen: alles eruit gooien, van me af schrijven. Ik hoor zo vaak dat ik leuk schrijf en dat het zo knap is dat ik zo open ben en dat ik alles zo helder kan verwoorden. Knap is dat niet; het is mijn overlevingsstrategie. Als het er niet uit komt, blijft het binnen en voelt het als gif en sterf ik een klein beetje. Eruit ermee dus! En het geschreven woord is een van mijn sterkere kanten, dat voel ik ook. 1+1=2 zou je zegge...

Toen ik nog steeds dacht dat ik gewoon rugpijn had (post FB 6 augustus 2019)

FAQ: "Heb je nou nog stééds last van je rug?" - Klopt, was ook niet mijn planning deze zomer. "Ow, het is wel erg met je rug dan?" - Het duurt lang ja en het is niet fijn nee. "Ik hoor het wel als ik iets voor je kan doen hè?" - Ik leer uitreiken ja, maar heb soms een dagtaak aan hulpschema's maken. "Heb je al foto's laten maken van je rug?" - Nee, dat doen ze pas als je 6-8 weken pijn hebt. Ik zit pas op 4 weken... and counting.. "Je moet vooral blijven bewegen, gewoon door de pijn heen toch?" - Nee, ik heb ontstekingen en die worden niet beter van over de pijngrens gaan. Rust, oefeningen tot de rekgrens, rust, rust, ontstekingsremmers, maagbeschermers, rust. De ontsteking is inmiddels verplaatst (?) van tussenwervels L4-L5 naar de steunwervels in mijn onderrug (boven bekkenrand), waardoor ik mijn eigen rug niet kan 'dragen' soms. Hierdoor kan mijn rug niet hol, ook niet een beetje. Dit heeft als gevolg dat ik niet r...