Neergesabeld.
Veel gezorgd. Veel zorgen gehad. Veel het gevoel gehad dat wat ik deed nooit genoeg was. (Veel) afscheid moeten nemen. Blijven rennen, want ik wilde dat huis opruimen, leeg, verhuizen. Er komt echter geen einde aan. Nog 'even' een relatie definitief afgesloten tussendoor... En ik wilde masseren, veel masseren, want nu kon het weer!
Gevoelens van radeloosheid, wanhoop, vrijheid, alleen zijn, enthousiasme, zorgvuldigheid, kracht, gigantisch verdriet, steeds dichterbij mezelf komen, adem.
Ik dacht dus echt dat het heel goed met me ging, dat ik wel gewoon door kon gaan. Al te lang 'stilgestaan', bergen energie, dus hoefde ik niet zo nodig te stoppen. Grootse plannen voor deze zomer, zo'n ontzettende zin in: masseren in Frankrijk, doorrijden naar Zwitserland om dat heerlijke plekje op de berg weer te bezoeken. Vrijheid proeven. Roadtrips in mijn uppie. Op avontuur. Zomer.
En toen... zei mijn rug 'ho'.
Al ruim 2 weken bepaalt mijn rug nu waar we zijn, waar we gaan, hoe we ons voelen, hoe we de toekomst zien en dat ik dus gewoon nergens heenga deze zomer. En ik zit/ lig/ sta/ loop erbij en kijk ernaar.
Practice what you preach: rustig aan, ok, ok, wat afspraken afgezegd.
Maar nee, de rug wilde meer: ALLES AFGEZEGD tot half augustus. Daar zit/ lig/ sta/ loop ik dan..... THUIS.
Terwijl de rest van Nederland vakantie viert, verliefd wordt, danst, wandelt, zijn eigen huishouden en boodschappen kan doen.... wissel ik liggen af met staan, lopen en soms zitten, probeer ik uit van welke pijnstiller ik het minst misselijk word, wissel ik buiten af met binnen en ik probeer me te concentreren op een boek. Vandaag, op de dag dat het in Nederland voor het eerst warmer werd dan 40 graden, heb ik een recordwandeling gemaakt: om het hele huizenblok heen. Hoera!
Zucht... het gevoel terug bij af te zijn, machteloosheid, afhankelijkheid, woede, controledrang, vertrouwen in mijn lijf (en daarmee mijn toekomst) beetje kwijt. Ik kreeg het de afgelopen dagen niet omschreven. Mijn lijf was te onvoorspelbaar, de pijnscheuten maken me bang en extreem voorzichtig, totaal verkrampt.
Wat voor goeds brengt dit hele gebeuren me?
- ik leer extreem goed mijn grenzen te voelen én aan te geven;
- ik waardeer mijn lijf nog meer om zijn ultra-supersonische kwaliteiten;
- ik neem mijn gezonde lijf nooit meer voor vanzelfsprekend;
- ik geniet nog meer van kleine dingen, dingen die wél goed gaan, ik vier succesjes;
- ik begrijp beter waarom mijn moeder het zo moeilijk vond om om hulp te vragen, vooral als je je beroerd voelt;
- ik leer dat ik durf te vragen, dat ik kan uitreiken en dat er nog steeds van me gehouden wordt, ook al voel ik me soms f*cking alleen op de wereld.
- ik mag thuiskomen, thuiskomen in dit huis, thuiskomen bij mezelf, thuiskomen in mijn verdriet en vreugde en alles wat er is;
- vandaag gaat het een beetje beter dan gisteren. En morgen is morgen.
- en ik leer dat als de basis onder je weggeslagen is, je mag rusten.
- ik leer extreem goed mijn grenzen te voelen én aan te geven;
- ik waardeer mijn lijf nog meer om zijn ultra-supersonische kwaliteiten;
- ik neem mijn gezonde lijf nooit meer voor vanzelfsprekend;
- ik geniet nog meer van kleine dingen, dingen die wél goed gaan, ik vier succesjes;
- ik begrijp beter waarom mijn moeder het zo moeilijk vond om om hulp te vragen, vooral als je je beroerd voelt;
- ik leer dat ik durf te vragen, dat ik kan uitreiken en dat er nog steeds van me gehouden wordt, ook al voel ik me soms f*cking alleen op de wereld.
- ik mag thuiskomen, thuiskomen in dit huis, thuiskomen bij mezelf, thuiskomen in mijn verdriet en vreugde en alles wat er is;
- vandaag gaat het een beetje beter dan gisteren. En morgen is morgen.
- en ik leer dat als de basis onder je weggeslagen is, je mag rusten.
(en ik begrijp dat dit relatief is en dat er veel ergere zaken gebeuren, maar het helpt me dit te kunnen delen, er woorden aan te geven)
Reacties
Een reactie posten