Toen de diagnose Lyme gesteld werd (post FB 18 augustus 2019)

LYME

Ik vertrouwde het voor geen meter, die pijn die zich steeds maar verplaatste en erger werd en weer minder en weer meer. Ik vond het ook raar en naar dat ik me steeds grieperiger ging voelen. En daarnaast verloor ik te veel haar, te veel eetlust en te veel kilo's. En waren we 5 weken verder.

Een bloedtest dus, met de waarschuwing dat Lyme lastig aangetoond kan worden. Twee dagen later de huisarts weer aan de telefoon: positief getest op acute Lyme. Verwarring in mijn hoofd, want inmiddels stiekem al een hoop gelezen over Lyme en er zijn nogal tegenstrijdige ideeën over hoe je deze bacterie aan moet vliegen. Feit is dat de reguliere geneeskunde niets anders kan en weet dan een richtlijn van het RIVM uit 2013 (!?) die 2 weken antibiotica voorschrijft. Nou, daar ben je er dus niet mee, kort gezegd. Sommige mensen worden daar zelfs zieker van. En dan heb je nog het alternatieve circuit: kruiden, voeding aanpassen, leefstijl aanpassen en symbolisch aan de slag met deze ziekte.
Voor mij voelt een combinatie van beiden het best. (Update: dus voor de duidelijkheid: ik ben sinds 5 dagen aan de antibiotica. En ja, ik maak de kuur af. En nee, nog niet begonnen met detoxen en probiotica. Wel gestopt met suiker. Eerst een lyme-deskundige spreken!)

Ook verwarring in mijn hoofd omdat ik ergens blij ben dat ik nu snap wat er met mijn lijf gebeurt. En blij dat het beestje een naam heeft. En blij dat de Lyme door een reguliere bloedtest is bevestigd. En blij dat ik er snel 'bij' ben. En blij dat ik nu gericht kan gaan handelen.
Die blijheid heeft ook te maken met het feit dat ik me soms totaal niet serieus genomen voelde met mijn pijn en me beroerd voelen. "Joh, je moet gewoon gaan wandelen, door de pijn heen, een nacht goed slapen, misschien gewoon even er niet zo mee bezig zijn."

En natuurlijk is er verder vooral heel veel WTF!!!??? in mijn hoofd gaande. En strijdbaarheid, een enorme strijdbaarheid, een oerkracht, een immense wil om dit aan te gaan. Ik wil beter worden! Ik wil weer uit huis kunnen, ik wil me languit uit kunnen rekken, ik wil yoga doen, ik wil kunnen wandelen, ik wil weer kunnen werken, ik wil weer kunnen fietsen, ik wil weer op een terrasje kunnen zitten. Ik wil weer ..... van alles.
Genezen van Lyme is een uitdaging, sommigen gaan er aan dood, sommigen kunnen nooit meer werken door blijvende klachten. Ik richt me vooralsnog op genezing en het positieve.

Nu leef ik beneden, in een hoog-laag-thuiszorg-bed en staat er een rolstoel in de gang. Blij als ik energie heb om wat te kletsen met degene die voor eten komt zorgen die dag en om wat stappen te zetten in de huiskamer. Zitten gaat matig, maar liggen ook (alleen maar op 2 zijdes, nog steeds niet op mijn rug), en lopen is niet tof, laat staan staan.
De ene dag rommel ik wat in de huiskamer en lees ik wat. De andere dag lig ik vooral en staar ik voor me uit of kijk domme tv. Ik denk veel na en ik probeer niet te vluchten van de pijn, maar met mijn aandacht bij mijn lijf te blijven en, zoals ik zo mooi op Holos leerde 'te zijn met dat wat er is'. Practise what you preach.....

Ergens is het vertrouwen in mijn lichaam tot een nulpunt gedaald, want 'hallo!?'. Maar ergens ben ik ook erg trots op mijn lijf, want het vecht als een malle tegen deze indringer. Het laat me niet in de steek, het is juist druk doende. Dit gaan we samen doen, wij zijn één, wij zijn een team! En trots dat ik goed aanvoelde dat dit niet gewoon rugpijn was, dat ik wist dat er iets niet klopte en dat ik goed naar mijn lijf heb kunnen luisteren.

Ik kan nu gericht gaan behandelen, genezen, ontwikkelen, het proces in. Lyme schijnt mensen te pakken die nog issues hebben met zelfliefde, mensen die boosheid en schuldgevoel vasthouden (joh) en mensen die klaar zijn voor ontwikkeling van het 'hogere'. Ik mag mij (nog) meer gaan uitspreken, mijn waarheid volgen, mijn creativiteit laten stromen, mijn eigen koers varen. Check..... Welkom Lyme.

Tips en tricks zijn welkom, maar respecteer alsjeblieft de keuzes die ik maak.