De woorden buitelen nog steeds in mijn hoofd, ze willen er uit, maar de energie en de concentratie missen. De woorden stapelen zich op en verzorgen nare verstoppingen, maar ook soms opeens mooie zinnen..... als ik wandel, als ik onder de douche sta, maar niet als ik aan de laptop zit. Zitten is überhaupt een ramp, kun je je voorstellen? Nee, dat kunnen weinig mensen zich voorstellen. Misschien dat ik in een ander blog vertel over alle soorten pijnen en soorten vermoeidheden, maar nu even niet.
Nu even een doorstart voor de blog, want ik voel dat het me zo veel kan brengen: alles eruit gooien, van me af schrijven. Ik hoor zo vaak dat ik leuk schrijf en dat het zo knap is dat ik zo open ben en dat ik alles zo helder kan verwoorden. Knap is dat niet; het is mijn overlevingsstrategie. Als het er niet uit komt, blijft het binnen en voelt het als gif en sterf ik een klein beetje. Eruit ermee dus! En het geschreven woord is een van mijn sterkere kanten, dat voel ik ook.
1+1=2 zou je zeggen. Dan moet je wel energie hebben om te gaan zitten en de woorden de tijd te geven om er in de goede volgorde uit te komen. Het lijkt echter wel of mijn hoofd een nieuwe update heeft geïnstalleerd die ik even gemist heb. Waar ik namelijk geen toestemming voor had gegeven en waar ik de gebruiksaanwijzing nog niet van gevonden heb. Nou ben ik sowieso het type dat hup zonder gebruiksaanwijzing aan de slag gaat en elk apparaat wel aan de praat krijgt, dus dat komt wel goed. Maar ik moet mezelf echt helemaal opnieuw uitvinden, lijkt het. Mijn hoofd is een puree, een puree van emoties, van heel oud tot heel nieuw, herinneringen, signalen van pijn en vermoeidheid, to-do's om dit huis op orde krijgen en eigen te maken. En als je acute pijn hebt, is er geen ruimte voor oude pijn, heb ik gemerkt. Maar het zit er nog wel en het wringt. En dan heb je het dus niet meer op een rijtje. En dat is lastig voor een controlefreak.
Schrijven dus, gewoon doen.
Ik kan jullie geen dagboekverslag geven van 'toen voelde ik dit en nu heb ik deze pijn', want daarvoor zijn we al bijna 4 maanden te ver. Dat weet ik niet meer precies en dat boeit niet in the end, toch? Wel zijn er thema's die boven komen; thema's die pijn doen, die schuren, die hilarisch zijn, die voor iedereen herkenbaar zijn, die uniek zijn. En die wil ik gaan benoemen, direct en puur als ik ben.
Ziek zijn en eenzaamheid, ziek zijn en daten, ziek zijn en een lekkend huis, ziek zijn en vriendschappen, ziek zijn en rouw, ziek zijn en zingeving, ziek zijn en niet werken, ziek zijn en de medische wereld, ziek zijn en spiritualiteit, ziek zijn en body positivity, ziek zijn en voeding, ziek zijn en de seizoenen, ziek zijn en uitreiken en afhankelijkheid, ziek zijn en de maatschappij, ziek zijn en communicatie. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zie hier: er zit heel wat in het vat. Laat gerust horen als een thema voorrang behoeft volgens jou!
En naast schrijven, praat ik ook hoor. Live, met vrienden, familie en hulpverleners. En zorg ik voor mezelf, heel goed, zo goed als mogelijk. Wordt vervolgd.
Nu even een doorstart voor de blog, want ik voel dat het me zo veel kan brengen: alles eruit gooien, van me af schrijven. Ik hoor zo vaak dat ik leuk schrijf en dat het zo knap is dat ik zo open ben en dat ik alles zo helder kan verwoorden. Knap is dat niet; het is mijn overlevingsstrategie. Als het er niet uit komt, blijft het binnen en voelt het als gif en sterf ik een klein beetje. Eruit ermee dus! En het geschreven woord is een van mijn sterkere kanten, dat voel ik ook.
1+1=2 zou je zeggen. Dan moet je wel energie hebben om te gaan zitten en de woorden de tijd te geven om er in de goede volgorde uit te komen. Het lijkt echter wel of mijn hoofd een nieuwe update heeft geïnstalleerd die ik even gemist heb. Waar ik namelijk geen toestemming voor had gegeven en waar ik de gebruiksaanwijzing nog niet van gevonden heb. Nou ben ik sowieso het type dat hup zonder gebruiksaanwijzing aan de slag gaat en elk apparaat wel aan de praat krijgt, dus dat komt wel goed. Maar ik moet mezelf echt helemaal opnieuw uitvinden, lijkt het. Mijn hoofd is een puree, een puree van emoties, van heel oud tot heel nieuw, herinneringen, signalen van pijn en vermoeidheid, to-do's om dit huis op orde krijgen en eigen te maken. En als je acute pijn hebt, is er geen ruimte voor oude pijn, heb ik gemerkt. Maar het zit er nog wel en het wringt. En dan heb je het dus niet meer op een rijtje. En dat is lastig voor een controlefreak.
Schrijven dus, gewoon doen.
Ik kan jullie geen dagboekverslag geven van 'toen voelde ik dit en nu heb ik deze pijn', want daarvoor zijn we al bijna 4 maanden te ver. Dat weet ik niet meer precies en dat boeit niet in the end, toch? Wel zijn er thema's die boven komen; thema's die pijn doen, die schuren, die hilarisch zijn, die voor iedereen herkenbaar zijn, die uniek zijn. En die wil ik gaan benoemen, direct en puur als ik ben.
Ziek zijn en eenzaamheid, ziek zijn en daten, ziek zijn en een lekkend huis, ziek zijn en vriendschappen, ziek zijn en rouw, ziek zijn en zingeving, ziek zijn en niet werken, ziek zijn en de medische wereld, ziek zijn en spiritualiteit, ziek zijn en body positivity, ziek zijn en voeding, ziek zijn en de seizoenen, ziek zijn en uitreiken en afhankelijkheid, ziek zijn en de maatschappij, ziek zijn en communicatie. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zie hier: er zit heel wat in het vat. Laat gerust horen als een thema voorrang behoeft volgens jou!
En naast schrijven, praat ik ook hoor. Live, met vrienden, familie en hulpverleners. En zorg ik voor mezelf, heel goed, zo goed als mogelijk. Wordt vervolgd.
Zo fijn om je te lezen lieve Anneke ❤
BeantwoordenVerwijderen