Teek care

Al bijna twee maanden is het na de bloedtest die uitwees dat ik actieve antistoffen heb tegen de Borrelia bacterie. Twee maanden waarin ik zo veel ervaren en doorgemaakt heb, wat ik op een gemiddelde reis naar Bali ofzo niet zou kunnen evenaren. Elke dag dacht ik: ik zou dit op moeten schrijven. De woorden buitelden door mijn hoofd. Ik zag de blog al voor me. Hoe handig zou dat zijn! Wat zou het schelen in aantallen berichten die ik moest beantwoorden, die op me stonden te wachten. Iedereen wilde ik op de hoogte houden, want ze waren allemaal zo lief om te informeren hoe het ging. Maar pfff, wat was ik moe en zitten was een hel, dus laptoptijd werd opgesnoept door eet-drinktijd, wat ook een zittende activiteit is. Voor de rest stond ik, schuifelde ik, lag ik en hing-zat ik en wisselde ik vooral veel van dit alles. De rust was ver te zoeken. Van boeken lezen kwam hierdoor bijvoorbeeld ook niets en slaap was iets wat ik me herinnerde uit een vorig leven. Een vorig leven, dat leven wa...

LYME Ik vertrouwde het voor geen meter, die pijn die zich steeds maar verplaatste en erger werd en weer minder en weer meer. Ik vond het ook raar en naar dat ik me steeds grieperiger ging voelen. En daarnaast verloor ik te veel haar, te veel eetlust en te veel kilo's. En waren we 5 weken verder. Een bloedtest dus, met de waarschuwing dat Lyme lastig aangetoond kan worden. Twee dagen later de huisarts weer aan de telefoon: positief getest op acute Lyme. Verwarring in mijn hoofd, want inmiddels stiekem al een hoop gelezen over Lyme en er zijn nogal tegenstrijdige ideeën over hoe je deze bacterie aan moet vliegen. Feit is dat de reguliere geneeskunde niets anders kan en weet dan een richtlijn van het RIVM uit 2013 (!?) die 2 weken antibiotica voorschrijft. Nou, daar ben je er dus niet mee, kort gezegd. Sommige mensen worden daar zelfs zieker van. En dan heb je nog het alternatieve circuit: kruiden, voeding aanpassen, leefstijl aanpassen en symbolisch aan de slag met deze ziekte. ...

FAQ: "Heb je nou nog stééds last van je rug?" - Klopt, was ook niet mijn planning deze zomer. "Ow, het is wel erg met je rug dan?" - Het duurt lang ja en het is niet fijn nee. "Ik hoor het wel als ik iets voor je kan doen hè?" - Ik leer uitreiken ja, maar heb soms een dagtaak aan hulpschema's maken. "Heb je al foto's laten maken van je rug?" - Nee, dat doen ze pas als je 6-8 weken pijn hebt. Ik zit pas op 4 weken... and counting.. "Je moet vooral blijven bewegen, gewoon door de pijn heen toch?" - Nee, ik heb ontstekingen en die worden niet beter van over de pijngrens gaan. Rust, oefeningen tot de rekgrens, rust, rust, ontstekingsremmers, maagbeschermers, rust. De ontsteking is inmiddels verplaatst (?) van tussenwervels L4-L5 naar de steunwervels in mijn onderrug (boven bekkenrand), waardoor ik mijn eigen rug niet kan 'dragen' soms. Hierdoor kan mijn rug niet hol, ook niet een beetje. Dit heeft als gevolg dat ik niet r...

Neergesabeld. Veel gezorgd. Veel zorgen gehad. Veel het gevoel gehad dat wat ik deed nooit genoeg was. (Veel) afscheid moeten nemen. Blijven rennen, want ik wilde dat huis opruimen, leeg, verhuizen. Er komt echter geen einde aan. Nog 'even' een relatie definitief afgesloten tussendoor... En ik wilde masseren, veel masseren, want nu kon het weer! Gevoelens van radeloosheid, wanhoop, vrijheid, alleen zijn, enthousiasme, zorgvuldigheid, kracht, gigantisch verdriet, steeds dichterbij mezelf komen, adem. Ik dacht dus echt dat het heel goed met me ging, dat ik wel gewoon door kon gaan. Al te lang 'stilgestaan', bergen energie, dus hoefde ik niet zo nodig te stoppen. Grootse plannen voor deze zomer, zo'n ontzettende zin in: masseren in Frankrijk, doorrijden naar Zwitserland om dat heerlijke plekje op de berg weer te bezoeken. Vrijheid proeven. Roadtrips in mijn uppie. Op avontuur. Zomer. En toen... zei mijn rug 'ho'. Al ruim 2 weken bepaalt mijn rug nu w...